EMOtional

UNDECIDED

2009-06-13T21:00:00.000-07:00

Something's bothering me for quiet some time now - it's the decision making!

Before we go down to my problem, here're my history.

Since I was a kid, I always dreamed that someday I'll be able to get away from home and live all by myself. I'll take care my self and won't worry for anything. Until now, I'm still holding this dream. An apartment, stable job, busy life - in short being independent!

I started to close my dreams for a little while when I met Harold. He's my boyfriend... my everything and my life! I gave my ALL to him - and that means ALL! He shared his dreams to me. Like graduating from college (he's graduating student now), own a restaurant and marry me (aww... shucks!) We're not that permanent. We've been together for five months and in little time I get to know him better. My parents knew him at totally disagree about him, especially my mom. This disagreement starts to complicare our relationship.

He has this demanding attitude. He's really a pressure to me. He's not that understanding person and somwhat hates my parents. I hate his attitude, but somehow I can't leave him easily. In fact, I'm not planning to leave him. I love him that's why despite of his bad attitude. I careless about it.

He's a charmer, sweetie and knows how to tame me. He really know how to take care a lady (in actual), but he doesn't know how to comfort. He's a negative person, and being an optimistic... this scares me. I really need to change his attitude... but in his case, I really can't do it easily. Maybe, time will.

Now, here's the problem. My dreams are now in my grasp and yet it makes my head hurts and my heart split by two. On the contrary I'll be marrying someone who I barely do't

If I follow my dreams, I'll end up going to abroad and fulfill my dreams. But, I've got to leave Harold behind. Not just him, but my friends too. The place I used to hangout and memories...

But if I stay with him. I'll end up graduating here. I still need to find my job which is surely might be temporarily and I have to stay with my parents until my head literally split into two!

I really can't decide by now... But as each day passes.. it's getting worst!

inaamin ko na...

2009-02-13T08:19:00.000-08:00

... may mali akong ginawa
... hindi ako marunong magdala ng relasyon
... tanga ako
... hindi muna ako nag-iisip bago sumagot
... hindi muna ako nag-iisip bago gumawa ng isang bagay

inaamin ko na talagang tatanga-tanga ako.
inaamin ko na ang kamalian ko.
inaamin ko na mahina ako.
inaamin ko na duwag ako.

inaamin ko na tanga ako. tanga ako. tanga ako. tanga ako.
hindi ako marunong magdala.
hindi...
hindi.

alam ko na, galit na sila sa akin. At ano mang mangyari sa akin, wala na silang pakialam sa akin. Ipinahamak ko ang aking sarili, ipinahamak ko din sila.

tama na, nasaktan na ako. At hanggang ngayon, nasasaktan pa rin ako. Dahil nga sa katangahan ko. Inaamin ko na mali ako. Inaamin ko na tanga ako.

tanggap ko na sa sarili ko na talo na ako sa labang ito. Tanggap ko na, na kailangan ko na s'yang kalimutan at mag step forward na... kaya ko naman s'yang kalimutan kung gusto ko eh. Kaya ko din s'yang ialis sa buhay, isip at puso ko kung gugustuhin ko.

mali ako.
tanga ako.
inaamin ko na yun!

haay... informally, we're done!

sana maging smooth ito sa akin.

yun lang naman ang ninanais ko.

pagkatapos...

2009-02-02T09:53:00.000-08:00

Well buwan na ng pebrero pero wala pa ring Nate na nagpaparamdam!

ay, meron pala. Nag comment s'ya sa friendster ko, pero hanggang don lang. Nakagka BF na ako't lahat-lahat wala pa rin s'ya. Madami pa naman sana akong ikukwento sa kanya, ang masama lang wala na s'ya sa tabi ko.

Sa YM List naman, permanent offline na ako sa kanya. Hindi ko s'ya inalis sa list ko, dahil hindi naman ako gano'n ka bitter. Ewan ko lang sa kanya kung ginawa n'ya yun, pero sa akin... hindi ko naman magagawa yun!

Well, nag comment naman din ako kaagad sa kanya. Medyo sinermunan ko s'ya don, kaso mukha namang hindi tinamaan dahil hindi na rin s'ya nag reply. Naku!! carely bells ko naman no?! Naging masaya naman ako at nagiging kumpleto naman ang araw ko kahit hindi ko nakakachat si Nate.

Ang akin lang, kung miss n'ya ako... eh di miss. Hindi ko s'ya namimiss no!!

BITTER...

dahil sa blog?!

2009-01-05T08:18:00.000-08:00

Dear My Blog,

i met this guy sa isang chat room. Yep, nagkakilala lang kami sa gano'n, at kahit hindi ko kilala kahit pagmumukha n'ya eh, hindi naman yun naging hadlang para i-add n'ya ako sa YM List n'ya, which is a good thing din. Simula nung inadd n'ya na ako sa YM list n'ya at sa YM list ko, ay never ko na s'yang pinansin... una dahil hindi ko s'ya kilala, pangalawa, hindi ko din matandaan kung saan ko s'ya nakilala.

Tapos, habang online ako, bigla na lang n'ya akong binuzz. Nalaman n'ya na ako si Matsumi, yun ang name ko sa chatroom, at s'ya... s'ya si Nate. Ang akala-ko-lolo-ko sa clan namin sa nasabing chatroom. Well, nagkamustahan, nagkapansinan at naging magkaibigan kami. Naging close kami ng inintroduce n'ya sa akin ang blog n'ya, simula no'n, lagi na akong nangingi-elam sa kanya kapag online s'ya, at kapag hindi eh di hindi ako nakakapanggulo.

Gumawa ako ng blog dahil inggetera ako, pero malayo sa idea n'ya dahil hindi naman ako gano'n ka inggetera. So kung ano'ng pumasok sa utak ko, yun ang ilalagay ko dun sa blog ko. Nabasa n'ya na din ANG IBANG blog ko. Hindi naman gano'n kadami ang blog ko, pero updated naman (hindi tulad ng kanya), pero kahit updated yun, hindi naman singdami ng parasites na humahanga sa kanya. At syempre isa na ako do'n, kaso ang masama yung blog ko naman ang hindi n'ya mapansin. Labo.

Uso sa amin ang asaran simula ng maging close kami, kahit sinong masala, basta walang pikunan. Never naman akong napikon, siguro nainis pero hindi naman umabot na pwede ko s'yang itakwil at patayin na rin ng sarili kong kamay, pero sa tingin ko hindi naman aabot sa gano'n yun dahil kahit gusto ko ng gawin yun eh parang kaya ko naman s'yang abutin. Nasa L.A. s'ya, nasa 'pinas lang ako. Simula na magka-chat kami, eh inaabangan ko na s'ya, pati na rin ang isusunod n'ya sa blog n'ya (na nilalangaw na), wala lang. Para istorbohin s'ya at buoin ang araw n'ya at masasabi, "lekat! istorbo na naman tong batang 'to!" So, asaran to the max ulit... ^^

Isang araw, pinabasa n'ya sa aking ang laman ng isa n'ya pang blog. Yun talaga ang laman ng mga idea n'ya, so pinabasa n'ya sa akin ang listahan o categories ng gusto n'yang babae. Una, queber ko naman, wala naman ako sa mga categories na andon (pwera yung mahaba ang buhok). Pangalawa... uhm... teka, ano... uhmmm... mmm... mm... m.. ah... wala na palang pangalawa! Syempre nag comment ako don dahil sabi n'ya or binigyan n'ya ako ng idea na importante daw ang comment ko. Hahahahaha, parang hindi buo yung blog n'ya... parang gano'n.

Nung nabasa ko yun, hirap man aminin... disappointed ako. Hindi lang para sa kanya, kundi para sa akin. O sige, aamin ako sa part na ito. Sa chat, naging close kami. Nagkakitaan na kami sa cam at narinig ko na ang boses n'ya syempre, pinakanta ko s'ya (for the record, s'ya ang unang guy na napakanta ko! yehey! kaso, mukhang show off lang yata ito eh). Napakita ko na sa kanya ang mahaba kong buhok, yung aso ko, yung bunso namin, yung tatay ko... (wait, sa kanya ko ba naipakita? Ay oo! tama... sa kanya nga ba? ah ewan! itatanong ko na lang sa kanya, KUNG magkakausap pa kami) pati na rin yung ire-regalo ko kay rona. Well, nakilala n'ya na din si Rona, pati na rin yung BF ni rona (na nasabi n'yang body guard or yayo ni rona). Pinakilala n'ya na din sa akin yung mga naging 'girlfriend' n'ya, yung anakis n'ya, yung... yung... wait, hindi ko maalala kung asawa n'ya ba yung ipinakita n'ya sa akin or tita n'ya or pinsan n'ya... or something... ah ewan! tatanong ko na lang ulit. Basta! Nagkakitaan na kami! So ayon na... dahil sa closeness namin, may nabuong admiration sa akin para sa kanya. Kaya ako disappointed... isa pa pala, hindi n'ya daw type ang mas bata sa kanya dahil tapos na daw s'ya sa gano'n. Well, ewan ko kung bakit n'ya sinabi saken 'to, pero nung sinabi n'ya to... hindi ko na-gets yun. So ayun... as we get closer and closer... uhmm... sige na nga... nagkaro'n na ako ng crush sa kanya! Happy?! So... aion... inamin ko naman sa kanya na HINDI KO NA CRUSH SI KUYA REDD, pero syempre sinabi ko na may kapalit yun. Gusto n'ya ngang malaman kung sino eh, pero hindi ko sinabi sa kanya, siguro hinihintay n'ya na si nate ang isasagot ko. Hihihihihi...^^

ANG KASO?!!!!!

Nawala yung admiration ko sa kanya... o sige na... yung pagkakaro'n ko sa kanya ng crush ay nag slip out! Malakas s'ya mang-asar... kaya lang pikon s'ya. Napikon s'ya one time kay rona at hanggang ngayon ay hindi pa rin sila nag-uusap. Nanghihinayang ako sa tulay na ginawa ko para kay rona at nate, as in. Parang... ah okey... nagkakilala sila, pagkatapos lang ng simpleng asaran ay dun na humantong ang pagiging online friends? Hindi ko talaga gusto sa isang guy ang malakas mang-asar, tapos pikon. I mean, carry ko ang mala-hurricane na pang-aasar, pero hindi ko carry ang pagiging tamporero na mala-jupiter ang laki sa dahilang mala-butil lang ng asin. Ayon kay rona, hindi na daw s'ya pinapansin ni nate, at habang sinasabi n'ya ito... nakita ko ang panghihinyang n'ya sa mukha n'ya. Aaminin ko na siguro may mali sa ginawa namin (nauna kasi ako eh) or sa ginawa ni rona, pero sa tingin ko mali naman ata na sa gano'ng kasimpleng bagay eh matatapos lang ng gano'n? At isa pa, nag sorry naman si rona, which is sana naman naramdaman n'ya na kahit saliTYPE lang yun eh sincere naman si rona do'n. Kung hindi s'ya nanghihinayang, well... nanghihinayang si rona, lalo na ako!

Nag landslide na ng tuluyan ang admiration ko sa kanya... nagkachat ulit kami. Kakatapos lang ng taong 2008. Syempre kamustahan at hindi na naman nawala ang asaran. May mali (siguro) sa tinanong ko... (medyo [lang naman]) namura nga ako eh, pero carry... ang kaso sa kakatanong ko yata, dun s'ya napikon. He said goodbye properly... but bitterly. Bigla kong naisip yung sitwasyon nila rona... pwedeng mangyari sa akin yun. Pwede n'ya na akong hindi pansinin kahit kasehodang magBUZZ ako sa kanya ng ilang beses.

At ang huli, if ever na mangyari sa amin nga yung nangyari sa kanila ni rona... well choice n'ya yun, katulad ng pagpili n'ya sa sitwasyon nila ni rona ngayon. NAGKAROON ako ng crush sa kanya, pero na turn off ako sa ugali n'yang O.A. sa pagkapikon. i WAS about to tell it, ang kaso nauna ang pagiging tampororot n'ya, tapos nito...?? tapos na! Wala na...

Sincerely,

The Author

='(

2008-12-30T05:02:00.000-08:00

nagkagulo sa opisina namin. Nagkamali kasi ng kwentahan sa sweldo ng mga tao namin, at syempre involve ako. Ako kasi ang taga-bawas ng vale ng mga tauhan. Mukhang sumobra yung pagkakaltas ko... kasi ganito yun.

*tauhan's sweldo* 3,500
less:
vale nia kay JCL (1,300)
food (1,400)
Subtotal 800

vale nia kay SCL 500
TOTAL 300

tama naman yung kwenta ko, pero siguro hindi matanggap ng tauhan na yun na 300 lang ang suwelduhin n'ya, kaya nagreklamo s'ya kay JCL. Tinawag ako ni JCL, bakit ko daw ba kinaltasan pa ng 500 si tauhan? Sabi ko, may vale din s'ya kay SCL ng 500, ibawas ko na daw yun sa sweldo ni tauhan. Umapela ngayon si tauhan na wala daw s'yang binabale kay SCL na 500, sumugod ngayon si SCL, ang sabi meron daw. Sa sales n'ya pa nga daw kumuha... ganito, ganyan, dito, doon... blah blah blah blah...

well.. it end up na parehong may mali ang dalawang kampo, in short wala akong kasalanan, pero ang nasaktan/nabatukan... AKO.

Napansin ko na 'to sa nanay ko, noon pang magpapasko. Kung hindi n'ya ako binubungangaan ng bonggang bongga, eh pinagbubuhatan n'ya ako ng kamay. Mild lang naman, yung tipong sasabunutan at babatukan. yun lang naman, pero sa public place kung saan pwede ako makita ng madlang tao na sa gano'ng edad ko eh nababatukan at nasasabunutan pa ako ng nanay ko.

hindi ako naiiyak sa mga palo ng nanay ko, kahit nung bata pa ako (tama kayo, bugbog sarado ako nung bata pa lang ako). Naiiyak lang ako kapag mag-isa na lang ako ang iisipin ko na bakit ako nakakatikim ng ganito? Pero syempre tanggap ko na kung mapapagalitan ako at masasaktan ako, eh alam kong kasalanan ko, pero kung iba... parang sa akin pa rin ba ang parusa? Hindi nman nila ako pinanganak na santa para akuin ang pagkakamali ng iba... kung meron man akong mali don eh siguro hindi naman dapat ako ang maparusahan. Katulad na lang ng kanina, kapatid ko pala ang nagkamali, tapos ako ang napahiya at ako ang napagalitan ng bongga.

alam ng mga kaibigan ko ang kalagayan kong ito, kaya hindi nila maiwasang ikumpara nila ako sa kapatid ko. Nakatikim na rin ako ng malupit na pang-aasar nung elementary pa lang ako. Hindi natanggap ng magulang ko ang tanong na "ampon ba ako?" nang minsang itanong ko ito sa nanay ko. Naghumirantado s'ya, at imbes na don s'ya sa tao na nagsabi na ampon daw ako magalit, eh sa akin pa? Hehehehehe... mukhang walang magawang matino nanay ko no'n kaya ako pa din ang pinalo.

dahil na rin siguro sa karansan na yun kaya ako hindi naging matanong na sa magulang ko. Don ko na pinaniwala sa sarili ko na pinalaki nila akong may takot sa kanila. Takot na makipag 'sharing'. Dahil iba ang takbo ng isip ng nanay ko, may marinig lang s'ya na iba ang ibigsabihin sa kanya ay iba na rin ang gagawin n'ya sa'yo. Yung tipong kunwari nagbigay ka sa kanya ng joke, imbes na tumawa s'ya, makikita mo na lang na nalipad na yung rice cooker papunta sa'yo.

gano'n ang nanay ko, ewan ko lang sa tatay ko. See? hindi ko sila gano'n kaclose. Sa bahay, introvert ako, pero sa labas ng bahay extro. Sa labas ko na lang pinapalabas lahat ng ugali kong nakatago, dahil alam ko na dito ako malaya at may nakakaintidi sa akin.

tapos, yung tita ko pa daldal ng daldal dun sa nangyari, kesyo hindi daw n'ya alam ganito ganyan... at ang sabi ko na lang sa kanya:

"tama na yan, hindi naman kayo yung nabatukan eh."

am i still longing for him?

2008-12-06T06:47:00.000-08:00

Ran****

ayokong ibalandra ang kanyang pangalan dito sa blog, baka kasi may makabasa eh makilala pa s'ya. i loved this guy at wala akong pinagsisihan kahit na against all odds ang drama ng relasyon namin. Hindi ko s'ya nagawang ipagtanggol sa pamilya ko, habang s'ya hindi naman n'ya ako napakilala ng personal sa pamilya n'ya. Gusto "daw" ako ng magulang n'ya, nakita na daw kasi nila ako sa litrato. Nakakatuwa dahil ako nakita na, tapos sila hindi ko pa nakikita, maliban sa kuya n'ya na pumunta dito sa manila para lang sunduin s'ya.

Mahal ko s'ya, minahal... at hanggang ngayon hindi ko pa rin alam kung mahal ko pa ba. Dito sa puntong ito, alam ko sa sarili ko na s'ya pa rin ang hanap ko. My heart speaks while my mind command. Kung papipiliin ako, gusto ko s'yang makita pero ayoko na s'yang makasama. Malayo ang agwat namin sa buhay, at kapag napapaisip ako ng malalim napipitik ng utak ko ang idea na "kung kami ang magkatuluyan, ano'ng mapapakain n'ya sa akin (sa katawan kong 'to?) at kung hanggang san n'ya kayang sustentuhan ang aming magiging anak? Hanggang highscool lang ba? Kung maari, gusto ko naman din silang makapagtapos, para matuto silang harapin ang mundo na kung aakalain nila ay isang paraiso.

Nakakapanaginip ako ng isang hindi pamilyar na lugar, madalas yun! At sa tuwing napapadpad ako sa gano'ng lugar, s'ya ang kauna-unahang tao na hinahanap ko. Hindi ko din alam kung bakit, may nakapagsabi naman sa akin na ang "lugar" sa aking panaginip ay mga taong nakapaligid sa akin, at kahit and'yan lang daw yung mga taong yun, ay 's'ya' pa rin ang hanap ko. Totoo naman eh, hanap ko pa rin talaga s'ya. Hindi ko masisisi ang sarili ko, dahil minahal ko nga yung tao eh. At sa totoo lang, kapag naghahanap ako ng kapalit n'ya, I'll end to someone na kamukha n'ya, or close enough para maging kamukha n'ya. Honestly, tinamaan na talaga ako sa kanya.

Sa tuwing naaalala ko ang ngiti n'ya, nasasaktan ako. Kasi yun na lang ang tanging alaala ko sa kanya. Wala akong picture n'ya at wala din akong mga bagay-bagay na nanggaling sa kanya. At sa tuwing inaalala ko ang pinagsamahan namin, I can't help but to miss him much more, at syempre at the same time, nasasaktan ako. Sa totoo lang, naiyak yun sa akin, inaamin n'ya yun. Pero hindi ko s'ya nadadamayan kapag malungkot s'ya at kapag kailangan n'ya ako, hindi n'ya , ako nakakasama - which is masakit para sa akin. I loved that guy, tapos ako pa itong parang hindi 'supportive' sa kanya that time. Kaya siguro hindi ako makapag move on dahil sa kadahilanang hinahanap ko talaga s'ya at s'ya pa rin ang bulong ng puso ko.

Minsan nga, kapag naiisip ko ang mga kapalpakan ko sa buhay, bigla ko na lang nasasambit ang pangalan n'ya ng hindi ko namamalayan. At kapag nalulungkot ako, naiiyak na lang din ako dahil hanggang ngayon, parang s'ya pa rin ang kailangan ko. Wala pang lalake na nakasama ko sa aking kalungkutan kungdi s'ya lang. S'ya lang ang nakakita kung paano ako umiyak, s'ya lang ang lalakeng nakaalam kung gaano ako kababaw umiyak at s'ya lang ang nakakaalam kung gaano ako ka-inlab sa kanya, kung gaano ako kabait, kung paano ako magalit at kung gaano kahaba ang aking pasensya. S'ya lang. First time na may pumasok na guy sa puso ko na alam ang pasikot-sikot ng ugali at buhay ko. For the first time, may pinapasok akong guy sa mundo ko na sa pag-alis n'ya pala eh 1/4 na lang ang matitira sa akin, at kahit nangangalahati na ako sa pagbubuo muli ng mundong iniwan n'ya sa akin, sa tuwing naiisip ko s'ya.. unti-unting nababawasan yun. Hindi ko namamalayan, naiyak na pala ako.

tapos, sa aking pagtulog, mananaginip na naman ako... sa panaginip na 'yon, s'ya at s'ya pa rin ang hinahanap ko. Y_Y

I really miss him... and perhaps, I'm still longing for him.
Not rich. With vices. Chick magnet, and yet he still have a part of me that I keep wishing that he won't let go of it.

Stay - Carol Banawa

now i can tell, I'M TOTALLY HURT!!!!!!!

2008-10-13T21:18:00.000-07:00

Yeah right. magpapaka-emo na talaga ako!!!!!

ngayong umaga ko lang napansin ang bagong picture ni 'hitler'. Hitler is my classmate before sa BSA days ko, tinawag s'yang hitler dahil sa pag re-raise n'ya ng kamay nia. And yes, tama kayo... kung paano magtaas ng kamay si hitler, gano'n din s'ya magtaas ng kamay.

isa pang naging kaklase ko, let's call him Nadal. Apelido n'ya yun, at talagang i craved kitchie nadal dati. Pero hindi tulad ni kitchie nadal at ni 'weird' [pakibasa na lang po yung nauna kong post dito para makilala si 'weird'], hindi ko masyadong pinagpapapansin itong nadal na 'to.

hindi ko naging close isa sa kanila, as in. My world revolve around my pakner, she's a super-duper great friend, kaya pagnasasaktan na ako ke weird, sa kanya lang ako nadikit, and my entire day will be whole again... yun nga lang, mali pala yun. It's a big mistake that i made in my 90 days of my life, at ngayon, hindi ko alam kung nasasaktan ako or whattttttt.

nagsisisi ako nung nag stop na ako sa pag aaral ng BSA course at lumipat ako ng ibang school. Bakit? kasi, hindi ko napansin si nadal that time. as in ang oras at mata ko lang ay sa mga taong may interes ako. ngayon, nagsisisi ako ng sobra dahil hindi ko man lang nagawang gawing cose s'ya, although he's worth it naman. Pero come to think of it, naramdaman ko din siguro yung hindi din naman din s'ya magiging interesado sa akin. I mean, hindi nga ako interesado sa company n'ya, s'ya pa kaya? Pero, simula nung bumisita akong muli sa skul na 'yun, guilt and neglect strike back at me. Hindi naman cute yung si nadal, pero i feel in love to him~ [gano'n kadali?], no... i fell in love sa kanyang mahabang buhok. I realy loved it! Nasabi ko nga sa kanya, na sana... buhok na lang s'ya. Pero what the hell?? Do'n din sa punto na 'yun, nagustuhan ko s'ya. Buti nga hindi ako na-inlove sa kanya ng totally... hindi tulad nung kay weird.

Ito pa, nung bday ko, nalaman ko ang buhay pamilya n'ya. Yeah, pareho kami... pero mas grabe ang kanya. Para sa akin kasi, hindi ko naman nasabi sa sarili ko na hindi naman ako masaya sa tahanan namin, pero s'ya.. nasasabi n'ya yung salitang yun. Hindi ko nga s'ya macomfort no'n. Una, hindi sa kanya naka-tuon ang interes ko...pangalawa, what the hell?? Birthday ko yun no!!! Salbahe talaga akong bata, that's why nasasaktan at medyo nagseselos ako ngaun. I really hate it. Nagsisisi ako, na sana naging kaclose ko s'ya, na sana naging super friends din kami, na sana pinagbuti ko ang studies ko [para kaklase ko pa sana s'ya], at sana... sana.. sana... hindi ako naging mapili that time. Sana natutuhan ko yung lesson na yun, bago pa ako napunta sa school na kung saan, hindi na ako namimili ng ngingitian, pakikisamahan at tutulungan. Pero sa mga oras na ito, hindi na ako totally nag sisisi... hindi rin naman ako totally nagseselos... it's just that.. nasasaktan ako.

Nasasaktan in the way na siguro ito yung result ng pagiging narrow pagdating sa kakaibiganin. Sayang, sana naging kaclose ko s'ya.. kahit yun na lang... masaya na ako. I mean.. it's just that... i'm hurt

S'ya nga pala, nagkakaganito ako kasi 'sila' na ni hitler. Yeah~~ i'm sad... i'm sad para sa kanila. Hindi ko kayang sabihan sila na i'm happy for you~ ganito ganya~. hindi ko lang talaga kaya. Kasi nasasaktan ako. Sana ako yung nasa tabi ni nadal that time, sana i can turn back time para itama ko naman ang pagkakamali ko ng konti. I'm wishing na sana naging kaclose ko naman s'ya.

I'm totally hurt.. really hurt... I hate to see that picture of them! Kahit first time kong nakita si hitler ng gano'ng kaligayang ngiti at si nadal na may matang sobrang inlove. I'm so0o0o0o0o0o0... hurt! i can't help it! though i don't have the rights para masaktan at something! huhuhuhuhuhu... i hate this! i even hate them! [bitter much?!!]

no... i don't hate them... it's just that... i'm not comfortable seeing 'them' together. What the f*ck is happening to me?? Pero ano bang magagawa ko?? Smile, be friendly, hug the reality warmly and cry at the corner of your room... where no one can hear and see you!! Y_Y

Nasasaktan pa rin ako

2008-10-07T04:57:00.000-07:00

It's been two years nang huli kong makita c gelo. May sakit s'ya no'n that time, ang kaso tinuloy n'ya pa rin ang parang farewell party... kasi last day na ng 1st sem no'n, kaya ang huling stopover ng buhay estujante namin sa unang sem ng kolehiyo... sa bahay nila. Inuman session.

Wala sa mood uminom ung ibang kaklase namin, siguro dahil hindi namin o nila na enjoy yung araw na 'yun, dahil may sakit nga c gelo non. Nakainom naman ako ng konti that time, kahit feeling unwell na c gago... tungga lang ako. Pero syempre, nung una.. caring ako saknya... ayaw n'yang uminom ng gamot as an major advice ng mga kaklase, kaya ang malupit kong advice... uminom s'ya ng empirador. sineryoso naman ni ogag ang advice ko, uminom nga.. lalo xang napasama tuloy. pero dahil sa kagaguhan na ginawa ko, bumawi naman ako. Minasahe ko ang likod n'ya, kahit ginawan na kami ng issue nung bakla naming kaklase. Siguro nakabawi naman na ako no'n, at maaly ko bang huling araw na namin yun?

nag stop na ako sa pag aaral ng accountancy, aminado naman kasi ako na hindi ko din naman kaya ang gano'ng parusa sa utak. Wla na akong balita sa mga naiwan kong kaklase sa dating school, hindi na rin siguro ako naging interesado dahil malayo na ako sa kanila at may sarili naman akong business sa isipan ko. And about dun sa gelo? hanggang picture na lang ang pagkikita namin. Mahaba na ulit ang buhok n'ya, tapos bigla ko na lang mababalitaan na nagpakalbo pala ang kumag, na hindi ko naman alam kung totoo yun. Dahil sa pagkakakilala ko... hindi s'ya nagpapagalaw ng buhok hangga't walang permiso ung ggalaw non. Siguro pagkatapos s'yang kalbuhin, pina-salvage nia na ung nagkalbo sknia. kaya siguro walang naamin at nagpapatunay sa mga kaklase ko dati kung totoo bang nagpakalbo s'ya.

Bakit pa rin ako nassaktan? Hindi ko alam. Siguro dahil hawak ko pa rin ang sinabi ko sa kanya, "maghihintay ako". Hindi ko nagawa yun sa totoo lang, dahil nagkaro'n ako ng BF. Pero ang hindi ko maintindihan, apektado pa rin ako sa mga balita sa kanya, although kahit papano hindi na ako masyadong parang tanga pag anjan s'ya sa paligid. Nasasaktan pa rin ako, lalo na kapag inaasar n'ya yung babaeng inaasar n'ya nung magkakakaklase pa kami - hanggang ngayon! At dahil wala na ako sa poder ng dating eskwelahan at hindi na ako nakakahabol sa mga kaganapan sa kanila. wala na akong karapatan na umeksena sa buhay ng dalawang nagtatalo. Halos lahat na nagsabi sa kanila na bagay nga sila, kahit na para silang aso't pusa.

Nasasaktan pa rin ako ng hindi ko malaman, nalulungkot at nayayamot. Hindi ko alam kung bakit, kahit ang pinalit ko naman sa kanya ay minahal ko ng lubos. Siguro dahil miss ko lang talaga s'ya, at natatamaan ang ego ko dahil dati, sa akin nakatutok ang limelight pagdating sa pagpapares-pares sa loob ng klase. Nasaktan siguro ako dahil kahit milya-milya na ang pagitan ni gelo at nung girl, ay sila pa din ang inaasar bandang huli.

Nakakatuwa, ang dami kong sinabi na maaring maging dahilan kung bakit ako nasasaktan. Siguro mababaw na talaga ako kung pati ang hindi n'ya pagbasa ng blog na 'to ay masasaktan pa rin ako. At sa lahat ng nsabi ko sa taas, isa lang yan sa mga nasabi kong dahilan kung bakit ako nasasaktan. Dahil sa totoo lang...

"I'm still hurting..." T_T

EMO hindi dahil sa Love

2008-10-03T05:55:00.000-07:00

Tama kayo, hindi ako EMO pagdating sa love, dahil kung tutuusin marami ang nagmamahal sa akin.

Sa totoo lang, nagkakaro'n lang naman ng drama ang buhay ko kapag sumingit na ang nanay ko sa mga ginagawa ko. Hindi ko naman masabi na singit xa sa buhay ko , eh mas nauna pa xang mabuhay sa akin, kahit na sabihin natin na ayaw ko sa ugali n'ya... wala akong magagawa, nanay ko 'yan, kaya makikialam yan sa akin dahil anak lang ako - kahit ang NAPAKA personal kong buhay at bagay ay pakekealamanan n'ya.

Madalas n'ya sa aking sabihin na, lagi daw akong natutulala ng hindi n'ya mawari. Hindi n'ya alam na sangkaterba ang problema ko sa eskwelahan, hindi ko malaman kung ano'ng uunahin ko dahil sa sunod-sunod na pagpapagawa ng mga projects, baby thesis, compilation at reports. Isa pa, namomoblema ako dahil sa biglang pag lobo ng aking tuition fee, hindi kasi alam ng tatay ko na nagdagdag ako ng isa pang subject. Hindi ko naman masabi kasi, ang alam n'ya, nakuha ko na 'yun nung 1st year pa ako. Pag iipunan ko sana s'ya, ang kaso kung sansan din napupunta ang pilit kong pinag iipunan. Kaya hanggang ngayon, problemado ako, isa pa... kanina ko lang nalaman na may problema pala ako sa registrar, wala daw akong original copy ng Honorable Dismissal. Ang labo talaga ng school na pinapasukan ko, kung hindi lang talaga ito malapit sa amin, hindi ako papasok do'n. Sobrang nababadtrip ako sa gano'ng mga tao. Dapat nung una pa nila sinabi, eh 2 sem na ang dinaanan ko sa kanila, ngayon lang sila nag request ng original? Pakingsheet...

Hindi ko tuloy alam kung makukumpleto pa yung clearance ko, una, Oct 2 cla nagrelease, tapos Oct 6, kailangan may permit ka na? Eh paano naman ako na kulang pa ang requirements sa registrar??? Ayyy!!! nakakabadtrip talaga, paano nangyari na kulang ako don??? Nakakainis!!!! Tapos dadagdag pa ang nanay kong hindi makaunawa sa aking kalagayan... sarap tuloy magliwaliw ng walang paalam! Problemado na nga ako sa gawaing eskwelahan, padating ba naman dito sa bahay, mamomoblema ako ng dahil saknia???

EMO ako hindi dahil sa pesteng pagmamahal.. EMO ako dahil sa stress ng buhay na pinabibigat ng nanay ko

ang sakit n'ya sa ulo

2008-09-24T19:02:00.000-07:00

masakit talagang tunay sa ulo ang nanay ko. Hindi ko alam kung bakit gano'n s'ya sa akin. Kapag nagpuyat ka, papagalitan ka. Kapag bumagsak ka naman sa ISANG subject, papagalitan ka din, and worst - papatigilin ka pa! Hindi ko alam kung bakit hindi n'ya maintindihan ang buhay estudyante! isa pa, lagi na lang n'ya ako inahahalintulad sa kapatid kong nag sspend ng oras sa labas at inaabot ng gabi. samantalang ako, sa bahay... yun nga lang... sa tapat ng computer! pero hindi ko pa rin maintindihan... hindi ko maintindihan kung bakit hindi n'ya maintindihan na kailangan kong tapusin ang 780 words para lang sa project namin na dictionary. Bakit hindi n'ya maintindihan na HINDI matatapos ng isang araw o ng isang gabi ang isang thesis at isang project. Nakakabadtrip ang gano'n. Sa akin ba isisi ang lahat?? Pati ba naman ang pagpayat ng anak n'yang bunso, sa akin pa rin?? Kumuhakuha s'ya ng Yaya, tapos sa akin din ipapabanatay ang bata?? ang labo naman ng gano'n. Eh di sana ako na lang ang ginawa n'yang Yaya, at swelduhan n'ya na lang ako. [may kinikita pa ako]. kaya nga may Yaya di'ba, para s'ya ang mag-alaga. Badtrip namang tunay woh!

Haaayyy... hindi ko alam kung ano ang papel ng nanay KO sa buhay ko. Hindi ko maintindihan kung bakit ganon KATINDI ang concern n'ya. Hindi naman ako mamamatay sa ginagawa ko. Nag-aaral lang naman ako at nagnanais na MAKAPASA. Hindi ba n'ya naisip na balakid s'ya sa buhay ko?? I mean, buhay-studies ko. Nahihirapan ang gumalaw 'pag anjan s'ya. Minsan nga, naisip ko nagkaro'n pa ng internet sa bahay kung sa net shop din naman ako gagawa ng project ko, tapos tinitipid pa ako sa baon... haaayyyyy. Madami pa akong problema sa eskwelahan, alangan namana na unahin ko pa s'ya di'baaaaa???

Hanap pagmamahal?

2008-09-24T06:35:00.000-07:00

Paano mo ba nasabi sa sarili mo na naghahanap ka ng mahal? Bakit ang iba, ang ibigsabihin nila sa "paghahanap ng mahal" ay ang paghahanap ng taong "magmamahal sa kanila"?

Minsan kasi, malabo lang para sa akin, bakit may taong naghahanap? hindi ko naman masisisi ang iba na talagang naghahanap, dahil kung titingnan ko ang sitwasyon ko, 'naghahanap' din ako... pero para sa akin, NAGHIHINTAY na lang talaga ako. Hindi nama kasi ako excited sa mga gano'ng bagay, siguro dahil na rin sa mga nakikita kong mga labtim na nagkakaro'n ng prob at nawawalan ng time sa sarili nila. Siguro, sa kanila din ako namumulot ng aral pagdating sa pakikipagrelasyon, ayoko ko kasi na ako ang pinaghihintay, pinapasakit ang ulo at ako ang namomoblema para sa kanila. Siguro nga, graduate na ako sa ganyan, pero hu knows?? baka dumanas na naman ako ng ganyan kapag nakipagrelasyon na naman ako. Pero para sa ngayon, parang wala muna akong oras d'yan. Isa pa, naghihintay nga ako. ^^

Sa mga oras na ito, masasabi ko sa sarili ko na hindi ako naghahanap [ gulo ba?]. Wala lang, paano ko ba naman masasabi na naghahanap nga ako? Eh di sana sinagot ko na ang nanliligaw sa akin. Pero dahil sa naghihintay nga ako, hindi ko s'ya sinagot. Bakit kamo? Kasi para sa akin, hindi pa s'ya yung hinihintay ko. Nakita ko ang oras ko... nalaman ko sa karanasan na yun na hindi lahat ng bagay ay minamadali, dahil once na minadali mo at nagkamali ka. MAGSISISI ka. Buti na lang dalawang beses pa lang nangyari sa akin yun [hindi pa nadala sa unang pagsisisi eh no?] Pero basta, atlis natuto na ako. Nalaman ko kung ano talaga ang ibig kong sabihin sa salitang PAGHIHINTAY. Hindi nagmamadali at inaalaam kung talagang tama talaga para sa akin ang taong dadating o kung ano.

Pero may isa pang malabo sa akin. Bakit may mga taong nakahanap na ng taong mamahalin nila, tapos pag naging sila na... parang papabayaan na lang nila ang relasyon nila. I mean, ang isa ay naggte-take for granted, yung isa nagpapaasa o kaya binabalewala na lang ang isang bagay. Napapaispi tuloy ako. Bakit ka pa maghahanap kung gano'n lang ang gagawin mo? Bakit ka magpapakahirap, kung yun lang din ang isusukli sa'yo? Bakit mo gagawing tanga ang sarili mo kung wala naman s'yang pake sa mga ginagawa mo? Ang labo! Bakit ka maghahanap ng pagmamahal at nagnanais na suklian 'to kung bandang huli, ikaw pala 'tong hindi aalagaan ang nahanap mo?

Haaayyy... buhay pag-ibig nga naman. Napakalawak. Sarap sapakin!

hindi ko problema 'to.

2008-09-09T18:56:00.000-07:00

Hindi ko malaman kung bakit may ibang tao na binabalewala ang pagmamahal ng isang tao para sa kanila. Naiintindihan ko kung yung mga tao na meron ng iba at talagang hindi nila magawang suklian ang iba pang tao na nagmamahal sa kanila. Ang hindi ko lang maintindihan, ay yung mga taong binabalewala yung pagmamahal, concern, problem ng MISMONG tao na minamahal nila (or let's say ka-On n'ya)

Hindi naman kasi tama yun, para sa akin ang hirap ng lagay ng isang tao na naghihintay at binabalewala ng gerlpren nia. Ang hirap lalo na kung yung ako yung nag-aadvice tapos hindi naman tinatanggap ng kaibigan ko yung advice na yun. Haaay... ang hirap kayang panuorin yung kabigan ko na nahihirapan, tapos si lalake ay wala lang pake sa isang tabi. Tapos parang ang dating pa, masama yung ginagawa ng babae. Sa totoo lang, hindi naman nagigin OA yung kaibigan ko sa pag-aalaga n'ya, at talagang mabait naman yung fren kong yun.

Isa pa, masama bang maging concern? Eh yung nanay na nga mismo ni lalake ang nagpapatuchada sa ka-on n'ya para tumino ang anak n'ya? Gumawa lang ng promise si babae para lang dinggin ang kahilingan ng anak n'ya, which is hindi ko naman maintindihan kung bakit against si lalake dito. Nalalabuan ang sa takbo ng story ng buhay lablayp nilang dalawa. (buhay na nga, lablayp pa!)

Hindi naman sa nanghihimasok na ako, pero talagang nakikita ko na ang katangahan nilang dalawa sa isa't isa. Una, ang lalake, mahal na nga s'ya ni babae, binabalewala lang. C babae naman, nagpapakatanga dahil sa pagmamahal n'ya kay lalake. Sa totoo lang, kung ako ang lalake hindi ko gaganyanin ang babae. respeto talaga kung respeto. Badtrip ang mga taong gano'n. At hindi n'ya ba pa ba alam, ako ang namomoblema sa kanila??

Wala lang... apektado lang kasi ako sa nakikita ko.

Happy birthday?

2008-08-04T19:08:00.000-07:00

Kailan lang nagbirthday ako nung Aug. 3, ito lang linggo, pero there is one thing na hindi nagbago sa mga nagdaang birthday ko.

Talaga bang may happy birthday pa akong dadating? Lagi na lang kasing bati sa akin ay sana magkaro'n ako ng HAPPPY birthday, pero mukhang laging napapalya lagi ang birthday ko, at madalas na lang siguro na isumpa ko ang birthday na dadating sa akin.

Kabilinbilinan ng nanay ko na magdala daw ako ng mga bisita sa birthday ko. Hindi naman s'ya sinabi kung ilan, pero sure ako na dapat hindi tataas na mahigit sa lima, so tatlo ang dinala ko. Pero may mali sa ginawa ko, dinala ko sila ng 12:30 ng tanghali. Sa garahe pa lang, alam ko na mainit ang ulo ng nanay ko - hindi sa akin kundi dun sa kanang kamay n'yang katulong. Takot na akong papasukin ang mga bisita kong hindi ko pinakain ng tanghalian. Sinadya ko yun dahil ang akala ko, tapos na ang handang kanilang niluluto. Ano rin ba ang malay ko?

Dahil malamig naman sa second floor at ayaw kong bigyan ng kahihiyan ang nanay ko, pina-akayat ko ang mga "understanding" kong kaibigan, at dahil tatlo lang sila at wala naman ang tatay ko nung mga oras na yun, nasabi ko na lang na "feel free, just like your own home". Pinatambay ko sila do'n for short, at pinabutingting ko kung ano mang gusto nilang butingtingin. Okay lang din yun, sangkaterba ang libro ng tatay ko du'n 'bout arts, kaya kahit papaano ay magagamit nila yun.

Ilang ulit akong pinatawag ng nanay ko sa baba, at sa bawat tawag na gawin ng nanay ko, ay alam ko na naririnig ako ng mga kaibigan kong "understanding", at dahil understanding nga sila, alam na nila ang nangyayari sa akin, samatanlang ako hindi ko alam kung ano'ng nangyayari sa akin.

Natapos ang handang pagkain mga 1:30 ng tanghali, okay lang 30 minutes lang ang hinintay nila dahil 1 na kami dumating sa bahay. at sulit naman ang paghihintay nila dahil malamig na place ang tinambayan nila. Nakakain naman sila ng Carbonarra at nakainom ng Mountain Dew, okay na ring handa yun, kesa naman sa pinaghihintay ko sila.

Hindi pa natapos ang kalbaryo ng buhay ko sa 24 hours na birthday trip. Pagkaalis ng mga bisita ko, saka naman sinumpong ng mainit na kaulunan ang nanay ko, hindi n'ya matanngap na wala s'yang kasama sa mga oras ng kanyang pagiging EMO, pati tuloy ako napagbalingan. Pinagalitan n'ya ako dahil sa oras ng pagpapapunta ko ng mga bisita. Dapat daw mga oras ng meryenda. Yun din ang dahilan kung bakit n'ya ako pintawag kanina, habang ine-entertain ko ang mga nagugutom kong kaklase.

Minsan naisip ko, sa uulitin na handaan, hindi na ako magdadala ng bisita, at kung meron man, cgruo mga hapon na lang talaga ako uuwi sa bahay, dahil mahirap kausap ang malabong nanay. Tulad na lang nung ginawa ko last year, wala akong dinalang kaibigan, dahil maghihinakit lang ang nanay ko. Alam ko yun, dahil gawain n'ya na yun pagsasapit ng birthday ko. Madalas mainit ang ulo na hindi mo maintindihan dahil din sa dahilang hindi ko din alam kung saan n'ya napupulot. Kaya nga paglumalapit na ang birthday ko, hindi yun napapansin hangga't hindi ibinubulong sa akin ng kapatid ko at isinsigaw sa akin ng kaibigan ko. Gano'n nila ako kamahal. Nawawalan ako ng ganang planuhin ang gagawin ko sa darating kong birthday, dahil alam kong aberya lang naman ang pinaka special gift ng nanay ko - ang sermon. Hindi ko na nga rin gustong paghandaan yun dahil nakakawalang gana, alam ko na kasi ang mangyayari sa mismong birthday ko.

Napansin ko rin, sa tuwing sasapit ang birthday ko hindi nawawala ang ulan. Hindi ko alam kung sinasadya ba yun ni papa Poseidon or what, basta ang alam ko, laging naiyak ang ulan sa tuwing kaarawan ko.

kaya ang huling tanong ko sa buhay ko, at sa bawt taon na darating sa akin:

"KAILAN KO BA MARARANSAN ANG TOTONG 'HAPPY' BIRTHDAY?"